Zwarte leegte
Ik heb enige tijd niet op dit weblog geschreven, en dat komt omdat ik me afvraag in hoeverre mensen in de problemen kunnen komen door zonder begeleiding in hun onbewuste te duiken.
Je kunt aardig wat angsten tegenkomen die te maken hebben met vroegere ervaringen. Als je handigheid in het voelen ontwikkelt, valt daar wel door te voelen, en wordt je daar sterker van. Maar als je diep genoeg gaat, kom je op een gegeven moment uit bij een gevoel van een leegte die zo zwart en leeg is als de ruimte tussen de sterren. Dat is in eerste instantie tamelijk beangstigend. Dit is een staat die ook in het Boeddhisme bekend is, en in de Diamond Approach "Black Space" genoemd wordt.
Het is niet gemakkelijk hier zonder hulp mee om te gaan. Hoewel je er allerlei verdedigingen tegen hebt en desnoods ontwikkeld, is de hulp van een leraar die deze staat grondig kent wel aanbevelenswaardig.
Een kromme rug ontstaat onbewust
Het was me al vaker opgevallen, dat ik, nadat ik van mijn stoel aan mijn bureau opgestaan was, ik nog steeds enigszins de kromme houding aannam van het zitten. Enige tijd geleden realiseerde ik me dat ik dan ook nog in de stemming van het aan het bureau zitten was. Door deze toestand compleet te voelen, met het gevoel van de lichaamshouding en het gevoel van geconcentreerd schuin omlaag kijken, lostte deze op. Direct voelde ik mijn rug vanzelf wat rechter worden.
Aangezien ik nog steeds enigszins gebogen was, keek ik of een soortgelijk gevoel er nog steeds was. Dat was er, en nadat ik ook dat compleet doorvoeld had, kwam mijn rug weer iets rechter. Dit proces ging nog een aantal keer door. Uiteindelijk was mijn houding volledig zoals die moet zijn om rechtop te staan (met enigszins een gevoel van een holle rug).
Zoals ik eerder schreef, heb ik enige tijd geleden problemen met pijn in mijn onderrug gehad. De rugpijn ontstaat als mijn rug gebogen is. Ik heb er oefeningen voor, die ik met Ceasar therapie geleerd heb.
Kennelijk ontstaat de gebogen rug, die de pijn veroorzaakt, dus door het onbewust blijven van het gevoel van zitten, aan een bureau bijvoorbeeld. Ik heb het de afgelopen week diverse keren in mijn zelfonderzoek geconstateerd dat het zo werkt. Voelen van het gevoel van de lichaamshouding, met de bijbehorende geestelijke staat, zorgt ervoor dat deze oplost, en dat dan vanzelf mijn rug rechter wordt.
Dit doet mij vermoeden dat het proces van een verstijfde lichaamshouding krijgen, wat bij het ouder worden gebeurt, in feite niet een fysiek proces is, maar een gevoelsmatig. Naarmate mensen meer gevoelens over lichaamshoudingen in het onbewuste ontwikkelen, zullen er meer conflicten tussen al die onbewuste gevoelens zijn, met als gevolg verstijving. Als je tegelijkertijd voelt dat je loopt en dat je zit, dan werken die gevoelens elkaar tegen.
Onderdrukken van pijn
De afgelopen weken heb ik pijn in mijn onderrug gehad, waardoor ik in de gelegenheid was te onderzoeken wat ik in relatie tot pijn voel en wat er daarover in mijn onbewuste aanwezig was.
Het zit heel erg in onze cultuur dat fysieke pijn vermeden moet worden. Pijnstillers zijn de gewoonste zaak van de wereld. Ik heb artsen op televisie horen beweren dat pijn geen enkel doel dient.
Ik vond bij mezelf allerlei vormen van pogingen de pijn te onderdrukken. Er waren veel uit mijn kindertijd afkomstige reacties van bij de pijn vandaan proberen te komen, de pijn proberen weg te drukken, de pijn niet willen voelen en er iets tegen willen doen. Allemaal gingen ze met spanning gepaard. Het doorvoelen en daarmee oplossen van die reacties had in de meeste gevallen tot gevolg dat de pijn minder werd. Met andere woorden, het meeste wat ik onbewust deed om de pijn minder te maken, maakte deze juist erger.
Dat is ook begrijpelijk: de belangrijkste actie die we hebben om gevoelens te onderdrukken, is spanning. En bij spierpijn maakt spanning de pijn over het algemeen erger.
Als de ene manier om pijn te onderdrukken niet werkt, probeer je een andere. En die andere maakt de pijn ook erger. Pijnstillers kunnen deze vicieuze cirkel doorbreken, omdat de neiging pijn te proberen te verminderen met spierspanning ophoudt als je geen pijn meer voelt.
Maar ook het voelen van de pijn en je reacties erop kan dus de pijn verminderen. Door het doorvoelen van de reacties van onderdrukking komt er een gevoel van compassie op. De compassie maakt de pijn dragelijk. Door het toelaten van het gevoel van pijn gaat deze dan weer voorbij.
Gevoelens van de neus
Sinds een jaar of 12 geleden ben ik me bewust van problemen met mijn neus, zoals een dichtzittende neus en neuspoliepen. Tijdens perioden van griep en verkoudheid ging mijn neus 's nachts soms compleet dichtzitten, zodat ik er met geen mogelijkheid lucht meer doorheen kreeg. Voor neuspoliepen ben ik 2 maal chirurchisch behandeld. Uit onderzoek is gebleken dat dit niet een specifieke allergie betreft.
Al snel nadat ik door het volgen van de Diamond Approach en het zelfonderzoek inzicht in mijn onbewuste had verkregen, kreeg ik het vermoeden dat de neusproblemen te maken konden hebben met onderdrukte gevoelens die met de neus te maken hebben. Als ik met mijn aandacht bij mijn neus bleef, kwamen gevoelens van weerzin en walging op. Ik had het vermoeden dat deze onderdrukte gevoelens een verhoogde irriteerbaarheid van mijn neusslijmvlies bewerkstelligden, waardoor het slijmvlies opzet of neuspoliepen vormt. (Neuspoliepen zijn naar mijn idee net zoiets als blaren.)
Huisarts en KNO-artsen wilden dat ik een neusspray of neusdruppels met cortico-steroïden (Flixonase) gebruikte. Van de neusdruppels kreeg ik echter neusbloedingen. Zowiezo had ik een aversie tegen het gebruik van kunstmatige hormonen. De KNO-artsen wilden zelfs dat ik die de rest van mijn leven dagelijks zou gebruiken (de huisarts was er voorstander van de medicijnen alleen te gebruiken als ik het idee had dat ik minder lucht kreeg).
Een van de KNO-artsen waar ik mee te maken had raadde me aan mijn neus schoon te maken door er zout water, dat ik in de kom van mijn hand moest houden, doorheen te zuigen. Op zoek naar een betere methode vond ik de Nasaline spuit, die ik sindsdien ben blijven gebruiken. (Ik gebruik een afgestreken theelepel zout zonder jodide per 200 ml kraanwater, dat ik met de magnetron 30 seconden verwarm met 750 W.)
In de loop van mijn ontwikkeling ben ik steeds beter bewust geworden van gevoelens die uit het onbewuste omhoogkomen. Het compleet bewust worden van een onbewuste visie op een situatie, met alle gevoelens die daarbij horen, heeft tot gevolg dat deze oplost, en geen invloed meer heeft op hoe je bent.
Zo ging ik gistermiddag weer eens onderzoeken wat voor gevoelens er opkwamen als ik me op mijn neus concentreerde. Al snel kwamen er allerlei gevoelens van weerzin en walging op, waar ik dit keer met gemak doorheen kon voelen tot ze oplosten. Na het oplossen van de gevoelens resulteerde een staat van openheid naar wat er gebeurd, die licht en prettig aanvoelde. (Overigens kwamen daarna uit mijn onbewuste gevoelens van wantrouwen omhoog, die ik ook probleemloos kon verwerken, maar die in dit verband minder interessant zijn.)
Toen ik vanmorgen mijn neus met de Nasaline spuit schoonmaakte, merkte ik dat het zoute water in mijn neus veel zachter als vroeger aanvoelde. Ik zie dit als een bevestiging dat de onderdrukte gevoelens van walging en weerzin wel degelijk een fysieke invloed op de binnenkant van mijn neus hebben gehad. Mijn neusslijmvlies lijkt minder irriteerbaar te zijn.
Overigens gebruik ik al een tijdje geen cortico-steroïden meer. Het lijkt er op dat mijn neus gewoon openblijft door hem alleen met zout water schoon te spoelen. Ik kan er dus niet echt achterkomen of de neusproblemen door het doorvoelen van de onderdrukte gevoelens daadwerkelijk overgegaan zijn, want ik had er al minder last van. En door mijn eerdere ontwikkeling kan ik al diverse gevoelens doorgewerkt hebben die ook invloed op de irriteerbaarheid van mijn neus hadden.
Zijn lange mensen gelukkiger?
Lange mensen leiden 'betere levens' aldus psychologisch onderzoek waarover de BBC bericht. Bij dit onderzoek werd gebruik gemaakt van een vraagmethode, de Cantril-schaal, waarbij van de onderzochte mensen gevraagd werd zich op een sport van een ladder voor te stellen. Op de grond heb je het slechts mogelijke leven, op de bovenste, 10de sport, het best mogelijke leven. Men dient aan te geven op welke sport van een ladder men zich voorstelt.
Nou is een ladder iets dat met hoogte te maken heeft, en lichaamslengte ook. Kwaliteit van leven wordt hier gerelateerd aan hoogte, waardoor er een impliciete suggestie is dat hoger beter is. En dus een grotere lichaamslengte beter is. Voor mij is het daarom de vraag of de onderzoeksmethode wel betrouwbaar is. De gevonden uitkomst dat langere mensen hun leven als 'beter' waarderen wordt al door de vraagstelling gesuggereerd.
Een verklaring die door de verantwoordelijke psycholoog gegeven wordt, is dat je als je nog jong bent, je korter bent dan de mensen om je heen, en dat je macht en autoriteit aan die langere mensen toekent. Deze beelden blijven bestaan in het onbewuste, zodat je op volwassen leeftijd nog altijd het idee hebt dat langere mensen meer macht en autoriteit hebben. Mijn eigen indruk is dat dat inderdaad zo is, maar dat dat idee niet noodzakelijkerwijs standhoud als het geconfronteerd wordt met de werkelijkheid (bijvoorbeeld een lang persoon die een onintelligente indruk blijkt te maken).
De psycholoog denkt nu dat langere mensen zich meer met macht gaan vereenzelvigen, door het omkeren van de objectrelatie. In het artikel van de BBC is hij niet expliciet over hoe dit dan leidt tot een beter gewaardeerd leven, maar ik kan me voorstellen dat machtige mensen hun leven hoger waarderen dan minder machtige mensen. Dit hoeft dus niets met de realiteit te maken te hebben. Je kunt het idee hebben dat je beter bent dan anderen, zonder dat dit enige realiteitswaarde heeft, en een onbewust beeld zal zoiets gemakkelijk bewerkstelligen.
Ook werd er gevonden dat langere mensen meer positieve emoties ervaren, zoals genot en geluk, en kortere mensen meer negatieve emoties, zoals pijn en verdriet.
Aangezien mensen veel gevoel onderdrukken, zou dit een indicatie kunnen zijn van het op grotere schaal onderdrukken van gevoel door langere mensen. Iedereen heeft pijn en verdriet, maar de mate waarin we deze gevoelens toelaten varieert. Kunnen toegeven dat je negatieve gevoelens ervaart is op zich een teken van geestelijke gezondheid.
(Overigens ben ik zelf met 1,90 m redelijk lang.)